Bazen yaşamaktan o kadar sıkılırız ki kendimizi öldürmek isteriz.
Bazen hayattan tüm umudumuzu keseriz.
Bazen de kendimizi en dipteyken buluruz.
Bazen de bütün sevdiklerinin gözünün önünde hırpalanmasını veya ölmesini seyrederken o zaman kendimizin bir hiç olduğunun fark ederiz.
Bazen rezil olduğumuz anın içinde olduğumuzu görürüz.
Bazen başaramayız.
Bazen de ayrılırız sevdiklerimizden.
Bazen kendimizi bir şeye yaramadığımızı fark ederiz.
Bazen canımız bir şeylere sıkılır.
Bazen de her şey istediğin gibi olmayabilir.
….
Biz olumsuzluklara karşı sessizce baktığımızda bizi biz yapan asılı görmeliyiz. Bu hayat bana ait demeli ve öyle yaşamalıyız. Kimseyi duymadan ve saygımızı yitirmeden edebinle yaşamalıyız….